ऊ अध्ययन गर्न भनेर बोइङ्ग चढेर विदेश लाग्यो । विदेश लागेको तेस्रो वर्ष छुट्टी रे भनेर उ सुट-बुटमा सजिएर घर आयो। त्यसपछि उसको पढाइको साथै काम-धाम पनि उतै चल्ने रे भन्ने हल्ला आयो । पढाइ सक्केको ३ वर्षपछि बिहे गर्न भनेर फेरि आयो । करिब १० वर्षपछि बाबुको मृत्युको खबर पुगेपछि आयो । अर्को पन्ध्र वर्षमा आमाको अन्तिम अनुहार हेर्न आयो । सुनिन्थ्यो त्यसपछि उसलाई स्वदेशमै फर्कने रहर आयो । अर्को दशक बित्यो, तर ‘उता बस्नै मन छैन रे’ भन्ने मात्र खबर आयो । कहिले केटाकेटीको पढाइले अल्झेको त, कहिले सपरिवार नै फिर्ने खबर आयो । नेपालमै बस्छु, नेपालमै मर्छु भन्छ भन्ने इच्छा उसमा उग्र आयो । समय बित्तै गयो, तर ऊ हैन्, उ आउने खबर मात्रै आयो । धेरै वर्ष फेरि बित्दा एउटा वैराग्यको खबर आयो । सुनियो कि काठको बाकस भित्र हालिएको उसको लास नेपाल आयो । (Source : http://laghukathaa.wordpress.com/2012/04/04/%E0%A4%A8%E0%A5%87%E0%A4%AA%E0%A4%BE%E0%A4%B2-%E0%A4%86%E0%A4%AF%E0%A5%8B-%E0%A4%B2%E0%A4%98%E0%A5%81%E0%A4%95%E0%A4%A5%E0%A4%BE/ )

Wah wah.

Get out while you can!!

Good story..

Story of my life!!

wah wah wah. Story of the 99% Nepalese in America. नछिरे सम्म छिरन गारो छिरे पछि निस्कन गारो भनेको के हो त? विदेश हो lolz

Sad story but this is reality for many people who leave their country, no matter which country they are from.